Książka Wojciecha Uszoka składa się w trzech części, każda dziejąca się w innym okresie historycznym. I choć łączy je wspólna oś fabularna, to każda z nich jest na swój sposób odrębną opowieścią. Mamy tu więc historię siedemnastowiecznego alchemika szukającego recepty na życie wieczne; radzieckiego kawalerzysty, który wraz ze swoim oddziałem natrafia na opuszony, niemiecki obóz koncentracyjny; oraz współczesnego wiejskiego filozofa, który znajduję księgę będącą kluczem do rozwiązania tajemnic przeszłości. 


Rok 1621, Horni Dunajowice, Morawy. Oddział strażników poszukujących syna burmistrza miasta wpada do pracowni żydowskiego alchemika Nikolasa Stroibera, stając się świadkiem krwawego rytuału.

Rok 1945, okolice Laskowic, Dolny Śląsk. Lew Borowski – pułkownik kawalerii Armii Czerwonej wraz ze swoim oddziałem zajmuje opuszczony przez nazistów obóz pracy. Na miejscu odkrywa makabryczną tajemnicę związaną z oddziałem hitlerowskich strażników.

Rok 2013, Brzezinki. Podczas remontu zabytkowego budynku Urzędu Gminy Marek Broński znajduje doskonale zachowany, średniowieczny manuskrypt. Wkrótce do Brzezinek przybywa grupa Niemców, żywotnie zainteresowana pamiątkami z czasów wojny. Kim są? Dlaczego przybyli do Brzezinek akurat teraz? Jaką zagadkę skrywa stary spichlerz znajdujący się na posesji jednego ze znajomych Marka? Co z tym wszystkim ma wspólnego tajemnicza księga?

„Manuskrypt” to ekscytująca powieść grozy, łącząca w porywający sposób tajemnice odległej przeszłości, zbrodnie nazistów oraz klimat polskiej współczesnej wsi. Autor książki, Wojciech Uszok, chociaż dopiero debiutuje, jest pisarzem w pełni ukształtowanym. W wytrawny sposób operuje językiem, buduje wiarygodne rysy psychologiczne postaci. Intryga, której rozwój poznajemy na przestrzeni wieków, łączy w sobie skrywaną, średniowieczną tajemnicę alchemiczną, zagadnienie nieśmiertelności i ceny, jaką ze sobą niesie, oraz ludzkie dobro, które staje na przeszkodzie dopełnienia się tajemniczego rytuału.