I’m The Man to utrzymane w szybkim tempie, przepełnione humorem i nieznanymi dotąd faktami wspomnienia współzałożyciela Anthraxu – zespołu, który dowiódł, że bezkompromisowość muzyki i dobra zabawa nie muszą się wzajemnie wykluczać.
I’m The Man to utrzymane w szybkim tempie, przepełnione humorem i nieznanymi dotąd faktami wspomnienia współzałożyciela Anthraxu – zespołu, który dowiódł, że bezkompromisowość muzyki i dobra zabawa nie muszą się wzajemnie wykluczać. Niezależnie od licznych zmian personalnych w zespole, konfliktów z wytwórniami, chaosu rock and rolla i ogromu wydarzeń niemożliwych do przewidzenia Scott Ian podchodzi do życia i muzyki z uśmiechem. Do Anthraxu odnosi się ze śmiertelną powagą, będąc równocześnie świadomym absurdów funkcjonowania przemysłu rozrywkowego. Występy Scotta zawsze charakteryzuje nieposkromiona energia i żywiołowość, która najdobitniej ukazuje jego pasję do wykonywanego rzemiosła. Jednak Ian nigdy nie pozwolił, aby ciężar bycia gwiazdą rocka uderzył do jego ogolonej, przyozdobionej charakterystyczną kozią bródką głowy. Scott Ian opowiada historię swojego życia z przenikliwą szczerością, która nikogo nie oszczędza, a w najmniejszym stopniu jego samego. Poczynając od młodzieńczych lat, gdy jako niepopularny wśród rówieśników żydowski chłopak mieszkał w Queens, poprzez jego pierwsze muzyczne objawienie, jakim był koncert zespołu KISS występującego na żywo w telewizji. Wówczas podjął decyzję, że właśnie to chce robić w życiu. Scott Ian przywołuje czasy dorastania w dysfunkcyjnej rodzinie, w której kłótni jego rodziców nie zagłuszała nawet głośno puszczana muzyka. Porządkuje szczegóły związane z ucieczką w burzliwy świat heavy metalu. Oczywiście przedstawia także pełną historię Anthraxu – od czasu założenia zespołu, aż do jego obecnej pozycji, umocnionej dzięki takim klasycznym thrashmetalowym albumom, jak „Spreading the Disease”, „Among the Living” i notowaną w Top 20 – „State of Euphoria”. Scott Ian relacjonuje niepokojące, histeryczne opowieści związane z jego długim stażem w świecie hard rocka. Był świadkiem powstania Metalliki, do którego sam znacząco się przyczynił. Imprezował ze zmarłym już Dimebagiem Darrellem w trakcie wspólnych tras z Pantherą i szedł na całość z Zakkiem Wylde’em, gitarzystą Ozzy’ego Osbourne’a i wokalistą Black Label Society. Nie dał się rozpoznać, gdy przebrany za Gene’a Simmonsa przeprowadzał wywiad z Ozzym dla „The Rock Show”. Udało mu się uniknąć aresztowania, gdy podczas podróży angielskim metrem w towarzystwie nieżyjącego już Cliffa Burtona został zatrzymany przez policję pod zarzutem posiadania narkotyków. I’m the Man odnosi się również do procesów i nieprzyjemności związanych z jego kochankami i żoną. Przyznaje się do swoich słabości i ujawnia błędy, których nie uniknął, zanim stał się dorosłą osobą. Na koniec Ian celebruje odnaleziony spokój i prawdziwe znaczenie rodziny, wraz z żoną, piosenkarką i autorką tekstów, Pearl Aday. Opowiada również, jak bardzo narodziny pierwszego syna zmieniły jego świat. I’m the Man to porywający hardrockowy pamiętnik, zadziwiający swoją szczerością, zręcznie napisany przez osobę, która utrzymuje zespół Anthrax przy życiu od ponad trzydziestu lat. Scott Ian jest współzałożycielem, gitarzystą i głównym autorem tekstów zespołów Anthrax i Stormtroopers of Death. Jest fanem baseballowego zespołu Yankees. Mieszka wraz z żoną i synem w Kalifornii, na obrzeżach Los Angeles. Jon Wiederhorn – współautor „Louder than Hell: the Definitive Oral History of Metal” oraz książki „Ministry: Zaginione ewangelie według Ala Jourgensena”. Dziennikarz czasopisma „Revolver” oraz współpracownik „Guitar World”, Yahoo.com, eMusic oraz Noisey.com. Mieszka w Brooklinie w Nowym Jorku wraz z żoną i dwójką dzieci.
„Hałas, który burzy mury” przybliża historię niemieckiej wytwórni Noise Records, najbardziej wpływowej niezależnej europejskiej wytwórni heavymetalowej lat osiemdziesiątych XX wieku.
"Pisząc "Pod ciężarem nieba", chciałem oddać cześć Kurtowi Cobainowi, przedstawiając dzieje jego życia; opowiedzieć o tych włosach i o tym liście, powstrzymując się zarazem od osądów. Podobne podejście było możliwe jedynie dzięki wspaniałomyślnej współpracy ze strony najbliższych przyjaciół Kurta, jego rodziny oraz kolegów z zespołu. Prawie każdy, z kim chciałem przeprowadzić wywiad, ostatecznie d
Nie jest zaskoczeniem, że heavymetalowi piewcy militarnej historii zdobyli tak wielką popularność w Polsce – kraju od zawsze rozkochanego w bohaterskich czynach weteranów wojennych. Popularność Sabatonu nie dziwi tym bardziej, że nieraz muzycy pochylali się nad historią naszego kraju.
Książka zawiera ponad 200 chwytów klawiaturowych, dzięki którym z powodzeniem będzie można zagrać każdą piosenkę z popularnych śpiewników. Akordy zostały przedstawione w sposób przejrzysty, tak aby osoba zasiadająca za keyboardem po raz pierwszy potrafiła bez problemu odczytać diagramy.
„Bez celebracji” to oficjalna biografia jednego z najważniejszych zespołów nurtu death doom metalu. David Gehlke poświęcił wiele miesięcy na rozmowy z członkami formacji, byłymi muzykami zespołu, ludźmi związanymi z wytwórniami i członkami ekipy technicznej po to, aby w jak najpełniejszy sposób nakreślić rozwój kariery Paradise Lost.
Keyboard. Kurs dla początkujących to napisany przystępnym językiem przemyślany zestaw dwudziestu lekcji, w którym wszystko podporządkowane jest temu, by przyszły muzyk był w stanie zupełnie samodzielnie opanować przedstawiony materiał.
Ludzie bez przerwy mnie pytają, jak to się dzieje, że jeszcze żyję. Gdybym w dzieciństwie stanął pod ścianą obok innych dzieciaków z ulicy i gdybym miał wskazać tego, który dociągnie do 2009 roku, będzie miał piątkę dzieci, czwórkę wnuków, domy w Buckinghamshire i Kalifornii, na pewno nie wytypowałbym siebie. A tu proszę: jestem gotów po raz pierwszy własnymi słowami opowiedzieć swoją historię.
W
O książce:W ciągu dziesięcioletniego panowania w latach 70. XX wieku Led Zeppelin był największym zespołem świata, a muzycy reprezentowali kwitnący przemysł płytowy jako jego najwspanialsi artyści. Odrodzenie potężnego Zeppelina stało się możliwe.
Ludzie bez przerwy mnie pytają, jak to się dzieje, że jeszcze żyję. Gdybym w dzieciństwie stanął pod ścianą obok innych dzieciaków z ulicy i gdybym miał wskazać tego, który dociągnie do 2009 roku, będzie miał piątkę dzieci, czwórkę wnuków, domy w Buckinghamshire i Kalifornii, na pewno nie wytypowałbym siebie, ni ch***a.
„Sepultura. Brazylijska furia” to historia zespołu, który zaczynał w Belo Horizonte, trzecim co do wielkości mieście w Brazylii, by potem zyskać sławę i uznanie na całym świecie.
Drugi tom książki „Grunt to bunt”. Rozmowy o Jarocinie podobnie jak tom pierwszy zawiera ponad 60 wywiadów z ludźmi związanymi z Festiwalem w Jarocinie. Dzięki tej książce cofamy się do czasów świetności tego doskonałego Festiwalu i mamy możliwość zagłębić się nie tylko w sferę muzyczną, ale także w sprawy administracyjne czy organizacyjne.
Megan Fox lubi być widziana w ich koszulkach. Keith Richards mówi, że gitarzysta Malcolm Young jest lepszy od niego.
Szanujemy Twoją prywatność
Używamy plików cookie, aby zapewnić prawidłowe działanie strony,
analizować ruch i personalizować treści.
Polityka Prywatności
NiezbędneWymagane do działania strony (koszyk, logowanie, bezpieczeństwo)
AnalityczneGoogle Analytics – pomagają zrozumieć, jak użytkownicy korzystają ze strony